Depremlerin ardından: Türkiye'de iyimserlik ve umutsuzluk yılı

Evleri çöktüğünde kendisi ve ailesi üç gün boyunca dışarıda uyudu. Bir yıl sonra, okul bakım görevlisi olarak yalnızca kısa süreli bir işe giriyor ve karısı ve çocuklarıyla birlikte bir konteyner şehrinde yaşıyor. “Güvenli ama burada yaşayamayız” dedi.

Başka bir yerde yeniden başlamak için yeterli parası olmadığından ailesinin Antakya'da kalıp ellerinden geleni yapmaktan başka seçeneği olmadığını söyledi. “İyi bir iş yapmam lazım” dedi. “Eğer bir tane olsaydı ailemin ihtiyaçlarını karşılayabilirdim.” Yerinden edilmiş ve yoksun bırakılmış bir halde, “geleceğin daha iyi olacağına” dair umudu olduğunu ısrarla vurguladı.

Bir zamanlar evi olan harabeleri işaret etti. “Bazen burayı özlüyorum” diye açıkladı. “Nostaljik hissettiğimde buraya geri dönüyorum.”

“Senin hiçbir duygun yok”

Deprem olduğunda 38 yaşındaki Adnan Dalmish odun sobasının gürültüsüyle uyandı ama endişelenecek bir şey olmadığını düşünerek tekrar uykuya daldı. Yaşadığı derme çatma topluluk bir dağın eteğinde yer alıyor ve hiçbir zaman başkalarının yaşadığı türden bir çöküş yaşamamış. Ancak bu onun ve diğerlerinin trajediden kurtulduğu anlamına gelmiyor. Daha sonra kendisine yedi yakınının öldüğünü bildiren bir telefon geldi.

Hazırlık yapıyordu LahmacunÜzerine kıyma eklenmiş bir türk gözleme yemeği. 6 Şubat 2023'ten sonra, sonraki 10 günü ölülerin cesetlerini yakındaki bir mezarlığa taşımakla geçiren gönüllülerden oluşan bir ekibe katıldı. O zamanı şöyle hatırlıyor: “Hiçbir duygunuz yok.” “Yemek yiyemezsin [or] O içer. Zaman durmuştu, [but] İnsanların öldüğünü gördüğünüzde ilerlemeye devam edin.”

Üzerinden bir yıldan fazla süre geçmesine rağmen Dalmish'in hâlâ düzenli bir işi yok. Deprem Antakya şehir merkezinde çalıştığı fırının çökmesine neden oldu. Arada sırada, Kayıp Şehir'i yeniden inşa eden müteahhitler için inşaat işi yapıyor. Evlerinin yüzde 70'i Ve binlerce bina. Ülke genelinde birden fazla 3 milyon kişi konutsuz kaldı.